Oke, Sam zit dus sinds dit jaar op een nieuwe school en om snel en makkelijk contact te maken met andere ouders en het schoolsysteem zit ik in de ouderraad. Iets wat voor mij even wennen is. Ik werk namelijk al 11 jaar alleen, wel samen met andere zelfstandige ondernemers maar dat is niet zo intensief als met een aantal ouders de koningsspelen organiseren. Weet ik nu.

Ik ben blij verrast door de samenwerking in de ouderraad voor de koningsspelen. Onderlinge belangen van wie mag wat doen werden snel opzij geschoven of waren er niet eens. De taken waren makkelijk verdeeld naar ieders eigen inbreng en kwaliteiten. De avonden ervoor werd er flink geappt en gemaild met lijsten en laatste dingen die geregeld moesten worden. Ik heb me zelden zo op mijn gemak gevoeld tijdens een samenwerking en dat is mede te danken aan een heel duidelijk gezamenlijk belang. Alles wat we deden met het doel om de kinderen een zo onbezorgde dag met zo veel lol als mogelijk te laten beleven. Gelukkig waren er heel veel ouders en leraren die meehielpen en ook mede dankzij hen verliep het zo soepel.

Tja, ik vind het leuk om voor een groep kids te staan. Dus ik mocht in de ochtend de kids opzwepen. Het zal de reisleider in mij wel zijn of misschien wel zelfs het kind in mij. Opzwepen was overigens niet echt nodig want de energie spatte van hun oranje blije gezichten af. En wat word ik daar dan toch zo ontzettend blij van.

Heb je weleens gezien dat een kind een leeg grasveld op rent met zijn armen wijd zonder ook eigenlijk een plan te hebben van waarom hij dat veld op rent? Nou, dat gevoel. Zo blij word ik ervan. Welke spelletjes precies of welk verhaal er bij het poppentheater wordt verteld, maakt niet uit. Er is geen morgen, geen gisteren. Er was die ochtend alleen het nu bij de kids en bij mij.

Er is oneindig veel zonnebrand gesmeerd, water gedronken en fruit gegeten. Natuurlijk is er een pleister uitgedeeld. Op een bepaald moment terwijl ik met mijn megafoon over het veld loop, zie ik een jongen uit de bovenbouw zich al mokkend afzonderen.

Vanaf een afstandje wilde ik naar hem toe lopen, maar een andere leerling is mij voor en sloeg een arm om hem heen en loodste hem weer terug naar de groep.

Terwijl ik aan het opruimen was, kwam mijn dochter een jongen tegen die alleen in het schoolgebouw rondliep. Ze bracht hem naar de lerarenkamer: hij bleek vergeten te zijn naar de BSO te moeten die middag. Mijn dochter geniet zichtbaar van de school en dat ik er vaak aanwezig ben. Dat is niet zo raar deze school voelt ook als een thuis. En dat zou altijd zo moeten zijn.